Τα Τελευταία του Χρόνια

Ο μαχητής Ακαδημαϊκός πλέον Ξενόπουλος έχει καταφέρει να ζήσει με αξιοπρέπεια από την παραγωγική και δημιουργική λογοτεχνική δουλειά του. Όπως ο ίδιος ομολογεί μπόρεσε να ζήσει με την πέννα του χωρίς να κάνει καμία άλλη δουλειά. Στα γηρατειά του όμως χρειάστηκε να διοριστεί για ένα-δύο χρόνια στην βιβλιοθήκη της Βουλής ως έκτακτος . Αργότερα δούλεψε στο ΄Βασιλικό Θέατρο΄ από όπου απέκτησε μία μικρή σύνταξη από το ΄Ταμείο Συντάξεων εργατών θεάτρου΄. 

Στην Ακαδημία ο Ξενόπουλος δεν έπαιρνε μισθό. Μόνο μία μικρή αποζημίωση κάθε χρόνο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε μαζί με τον εγγονό του, γιό της κόρης του από τον πρώτο του γάμο, Ευγένιο.

Πέθανε τον Ιανουάριο του 1951 και η κηδεία του έγινε στις 15 Ιανουαρίου όπου στον επικήδειο λόγο της η Κατίνα Παππά τον προσφώνησε Εθνικό πεζογράφο.

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος στάθηκε για την πεζογραφία ότι ο Διονύσιος Σολωμός για τη ποίηση. Ένας μεγάλος πνευματικός ηγέτης της πατρίδας μας.